ยังคง สมบูรณ์

posted on 29 Mar 2014 17:35 by ambrosia88planet
 
บางอย่าง บางสิ่ง บางคน...
แค่เห็น ก็เป็นสุขแล้ว...
ไม่ต้องแตะต้อง ไม่ต้องเป็นเจ้าของ ไม่ต้องครอบครอง...

แค่เห็นว่าความสวยงามนั้น อยู่ห่างไกล ออกไป...
อยู่ตรงนั้น อยู่ได้...
โดยไม่ต้องมีเรา...
แต่ยังคง สมบูรณ์...

พุงกลม
 
ปล. เช่น บล็อก exteen นี้ สวยงาม ทิ้งไว้ สามปี...
ปล่อยไว้... ไกลออกไป...

haunting

posted on 19 Mar 2011 12:51 by ambrosia88planet in heartattack
 
<< every time I see you in my dreams,
 
I see your face,
 
you're haunting me,
 
I guess I need you baby >>
 
 
 

สภาวะขาดอากาศหายใจ

posted on 10 Jan 2011 16:08 by ambrosia88planet in heartattack, love2do, personality
 
สิ้นเสียงปิดประตู
วินาทีที่เขาเดินออกไปจากห้อง
เธอก็ระเบิดเสียงร้องไห้ ... แต่ ไร้เสียง ...
เธอพยายามตะโกน แหกปาก แต่ไม่มีเสียงใด สามารถเล็ดลอดออกมาได้
มันอึดอัดเหลือเกิน
 
เธอตีอกชกหัว ดิ้นพราดอยู่บนเตียงนอน อย่างไร้ความสามารถในการควบคุมตนเอง
รู้สึก...หายใจไม่ออก-เหมือน ขาดอากาศ หายใจ
เขาเดินหนีไป...อีกแล้ว...ทิ้งเธอไว้ อีกแล้ว...
 
...
 
เขาบอกหล่อนว่า เขาจะออกไปข้างนอก
ไปงานเลี้ยงสังสรรค์ ซึ่งร้อยวันพันปี เขาไม่เคยสนใจจะไป
แต่ครั้งนี้ เขาอยากลองไปดู ดูว่ามันเป็นยังไง
สนุกแค่ไหน- -
และไม่รู้ว่า ชาตินี้ จะมีใครชวนไปอีกไหม...
 
ชาตินี้...งั้นหรือ...
 
เธอคิดว่า อาจเป็นเพราะ...
อาจเป็นเพราะ...ครั้งนี้ 'หล่อน' คนนั้น เป็นคนชวน
...เพื่อนสนิทของเขาที่ ดูเข้าขากันดี
เธอคิดว่าต้องเป็นเพราะแบบนั้น...ต้องใช่แน่ๆ
 
ไม่งั้นเขาคงจะไม่ออกไป ทั้งๆ ที่เรายังทะเลาะกันอยู่
ทั้งๆ ที่เขาก็รู้ว่า เธอไม่ได้ไม่สบาย อย่างที่เธอแสดงออกต่อใครๆ
แต่มันเป็นเพราะ การทะเลาะกันเมื่อคืน
มันเป็นเพราะ เธอร้องไห้มาทั้งคืน
 
...
 
กี่ครั้งกันที่ เขา ใช้วิธีเดินหนีจากไป ในขณะที่เธอยังนิ่งเงียบ ร้องไห้
ใช่...เขาดูออกว่า เธอ เป็นอะไร...แต่ เขาก็ไม่รู้จะจัดการยังไง
เธออาจจะไม่อยากให้เขาอยู่ใกล้ เธออาจโกรธเขามาก จนไม่อยากเห็นหน้า...
...เขาคิด...
 
...
 
แต่ไม่ว่า มันจะเพราะอะไร เขาจะคิดยังไง...ไม่สำคัญ
เธอแค่ ไม่อยากถูกทิ้ง...ไม่อยากโดนหันหลังใส่
โดยเฉพาะ จากคนที่เธอ รัก
ถึงแม้เธอควรจะชินชาได้แล้ว หลังจากที่โดนกระทำเช่นนั้นมาทั้งชีวิต...
ครอบครัวเธอ...คนรักของเธอ
คนแล้ว...คนเล่า...
 
...
 
ไม่ใช่ว่า เธอไม่เคยบอกเขาว่า เธอต้องการให้ เขาทำยังไง
 
ขอให้เขาแค่อยู่...ปลอบใจเธอ...กอดเธอไว้ ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้
แค่ให้รู้ว่าเขาจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่างที่ ปาก บอก
 
อย่าเดินหนีไป อย่าทิ้งเธอไว้
...อย่าทิ้งไป...
เธอรับไม่ได้กับการถูกทิ้ง ถูกเมินเฉย
 
เพราะเธอจะไม่มีวันปล่อยให้เขาเป็นแบบนั้น...ไม่เคย
 
...
 
เธอร้องไห้...แล้วเผลอหลับไป...สะดุ้งตื่นมาดูเวลา...แล้วร้องไห้...แล้วหลับไป
ครั้งแล้วครั้งเล่า เวลาผ่านไป วินาทีต่อวินาที
จากหลายวินาทีเป็นหลายนาที จากหลายนาทีเป็นชั่วโมง
นาน...แสนนาน
 
ตอนนั้นเป็นเวลากี่โมงแล้วไม่รู้ได้
ที่เธอพยายามลุกขึ้นยืนด้วยเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมด อีกครั้ง เพื่อไปหยิบโทรศัพท์
ครั้งนี้ เธอคิดจะโทรหาเขา เผื่อว่า เขายังเป็นห่วงเธอ บ้าง...
 
มือของเธอสั่น นึกภาพไปเองว่า หากเขาไม่สน
หากเขากลับรำคาญที่เธอโทรตาม หากพูดใส่เธอว่า เธอไล่เขาเอง
 
และเขาทิ้งเธอไป เขาไม่คิดจะรีบกลับมาเพื่อคุยกับเธอด้วยซ้ำ
 
อย่าโทรเลย...
 
โทรศัพท์ตกกระจายอยู่บนพื้น...
เธอขว้างมันลงพื้น? หรือมันแค่หลุดมือ? ... เธอไม่รู้ตัวเลย
 
เธอ เริ่ม หายใจไม่ออก...
 
...
 
เธอร้องไห้...แล้วเผลอหลับไป...สะดุ้งตื่นมาดูเวลา...แล้วร้องไห้...แล้วหลับไป
ครั้งแล้วครั้งเล่า เวลาผ่านไป วินาทีต่อวินาที...จากนาทีเป็นชั่วโมง
นาน...แสนนาน
 
...
 
เธอคิดว่า เวลาสามสี่ชั่วโมงนี้ เธอ อาจ ตาย ได้
เธอก็รู้สึก หมดหวัง ... หมดห่วง .... ไม่มีใครให้ห่วง ... ทั้งไม่มีคนเป็นห่วง
แล้วเขาจะรับรู้ได้ไหม...
เธอ แค่ คิด...
 
...
 
ยานอนหลับหนึ่งกำมือ
เศษกระจกที่แตกจากกรอบรูป
ไม้ขีดไฟ และกระดาษจากนิตยสาร
ห้องปิดตาย
เปิดแอร์
กับสมองที่ว่างเปล่า
 
...
 
เขากลับมาหลังจากทิ้งเธอไว้ในห้องคนเดียว สี่ ชั่วโมง
 
เขาเคาะห้อง เรียกเธอ...ไม่มีเสียงตอบรับ
ได้ยินแต่เสียงแอร์ และไอเย็นที่ลอดผ่านช่องประตูออกมา
เขาพยายามเคาะอีก...เธออาจจะหลับ ลึก...เขาตะโกนเรียกชื่อเธอ
...เงียบ...
เขาใจสั่น...และเริ่ม หายใจไม่ออก...
 
ควันเทาๆ ลอยลอดช่องประตูออกมา เขาเพิ่งสังเกต
เขาจึงเขย่าประตูอย่างบ้าคลั่ง ตะโกนเรียกเธอสุดเสียง
ทั้งทุบ ทั้งเตะประตู อย่างไร้ความสามารถในการควบคุมตนเอง
 
นึกขึ้นได้... เขารีบวิ่งไปชั้นล่าง ค้นหาพวงกุญแจบ้าน ที่มีกุญแจเปิดทุกห้อง
 
...ไม่มี...ไม่รู้อยู่ที่ไหน...
ตั้งแต่ซื้อบ้านนี้อยู่ด้วยกันมา ไม่เคยต้องใช้เปิดล็อค
เธอจะมาเปิดห้องทุกครั้งที่เขาเคาะ
แม้เขาจะทิ้งเธอไว้คนเดียวหลังจากทะเลาะกันกี่ครั้งแล้วก็ตาม
ครั้งนี้ ก็ น่า จะ เหมือนกัน...
เธอต้องมาเปิด...
 
...
 
เขาหามันเจอ ในที่สุด ด้วยมือที่สั่น
 
...
 
ควันตลบอบอวลเต็มห้องนอน
ฝาพนัง เพดาน ผ้าม่าน ดูขุ่นมัว
 
เธอนอนหงายอยู่บนเตียง ฝั่งที่เขานอนทุกคืน
แขนข้างซ้ายห้อยอยู่ข้างเตียง เลือดไหลลงมาตามแขน บางจุดแห้งกรังและมีสีดำ
 
ไม่หายใจ...
 
เขาโทรเรียก 911 ... เขาคิดออกแค่นี้
 
หมอมากับตำรวจ
ทุกฝ่ายทำหน้าที่ของตนอย่างเร่งรีบเพื่อช่วย เธอ
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เพียงไม่กี่นาที ตั้งแต่เขาโทรเรียกสายด่วนนี้
แต่สำหรับเขามันเหมือนนาน ...
นาน..แสนนาน
 
...
 
หมอบอกกับเขาว่า เธอตายเพราะ สภาวะขาดอากาศหายใจ
แผลจากการกรีดข้อมือ หรือ กินยานอนหลับจำนวนแค่นั้น
...ไม่ร้ายแรงขนาดทำให้เธอตายได้
เธอตายเพราะเธอ หายใจไม่ออก
 
หากเขาพาเธอออกไปจากห้องเร็วกว่านี้ แค่ 15 นาที เธอจะ รอด...
แค่ 15 นาที เท่านั้น...
 
...
 
เธอมองเห็นเขาทรุดตัวนั่งข้างๆ ร่างของเธอ
ไม่มีน้ำตา ไม่มีการตีโพยตีพาย โวยวาย
ท่ามกลางทุกอย่างที่สับสน ผู้คนวิ่งวุ่นในห้องนอนนั้น
เขา นิ่ง...จ้องมองไปในดวงตาที่เบิกโพลงของเธอ
 
เขาอยากจะถามเธอ "ทำแบบนี้ ทำไม"
 
"ทำ ทำไม!" เขาตะคอกใส่หน้าเธอ
เขาเขย่าตัวเธอแรง แรงมาก จนคอของเธอเหมือนจะกระเด็นหลุดออกมาได้
 
"ทำประชดผม ให้ผมรู้สึกผิด ให้ผมสำนึกงั้นใช่ไม๊!"
 
แล้วเขาก็ตบหน้าเธอ เพื่อให้ได้สติ...ขึ้นมา
 
...
 
เธอไม่ได้ตอบ...ไม่ได้สติ...
 
ตัวเธอยังอุ่นตอนที่เขาเขย่าเธอ ตบหน้าเธอ
แต่ตอนนี้ มันค่อยๆ เย็นลง...อุณหภูมิในร่างกายของเธอเริ่มลดต่ำลงๆ
 
เขาเริ่ม หายใจไม่ออก...อีกครั้ง...
 
...
 
เธอมองดูเขาจับร่างเธอไว้แน่น ตัวเขาสั่น ดูเหมือนจะหายใจติดขัด
ท่าทางเขาเหมือน คน ขาดอากาศหายใจ
 
...
 
เธอสะดุ้งตื่น
นาฬิกาบอกเวลา 03.45 น.
เป็นเช้าวันใหม่แล้ว ไม่ว่าเมื่อวานจะเป็น วันไหน ก็ตาม
 
หันหน้าไปข้างเตียง ข้างที่ เขา เคยนอนอยู่ประจำ
 
เขายังอยู่ตรงนั้น หายใจสม่ำเสมอ ...
เป็นอาการของคนหลับสนิท
 
เธอพยายามนอนนึกทบทวนว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด
เธอฝัน...หรือมันเกิดขึ้นจริง
เขาทิ้งเธอไว้ในห้องจริงๆ แต่เธอไม่ได้ ฆ่าตัวตาย
หรือ เธอฆ่าตัวตาย เขาช่วยชีวิตเธอไว้ได้ทัน
และนั่นมันนานหลายเดือน หลายปีมาแล้ว...
 
ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งปวดหัว...เธอหลับตาแน่น...เจ็บที่หน้าอก...หายใจไม่ออก
...
 
เธอพยายามตั้งสติ ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ
ค่อยๆ ลืมตา
 
แต่เหมือน ร่างของเธอ ถูกดึงลงสู่ก้นเหว ทันทีที่เธอพยายามลืมตา
 
...
 
...ก่อนที่เธอจะหมดสติ และหลับไป
เธอเห็นเพดาน เต็มไปด้วย กลุ่มควัน สีเทาๆ