มาถึงที่หมายได้สิบวันแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสได้รายงานความคืบหน้าให้ชาวบ้านรู้
อยู่ที่นี่ สุขสบายดี "ครอบครัว" ดี กำลัง "ใจ" ดี
เจอคำถามจากเพื่อนฝูง และคนสนิท ด้วยความห่วงใย
"อยู่ได้ไหม" "ดีไหม" "เหงารึป่าว"
คำตอบแรก อยู่ได้
แต่ก็คงต้องปรับตัว จากที่เคยอยู่คนเดียว อยากทำอะไรก็ทำ
มาอยู่เป็นครอบครัว เราก็ต้องทำตัวเองใหม่นิดนึง
แต่ไม่ได้เปลี่ยนอะไรเยอะเลย...ก็รู้ๆ กันอยู่ คนอย่างเรา ใครบังคับอะไรได้ที่ไหน
ถ้า อึดอัด คงไม่ทำ...แน่ๆ
คำตอบที่สอง ดีมากมาย
คน ดี อาหาร ดี อากาศ ดี
คำตอบสุดท้าย ไม่เหงา เพราะคนอยู่เยอะ
ขอย้อนไปเกี่ยวเนื่องกับคำตอบแรก คนมันเคยอยู่คนเดียว ตอนนี้มีคนอยู่ด้วย
จะเอาที่ไหนมาเหงา...
ใช่...อาจจะ เหงาเพื่อน-เชียงใหม่-แต่ใช่ว่าที่นี่จะไม่มีเพื่อน(ที่เคยอยู่ด้วยกันที่เชียงใหม่)
แต่อันนี้ก็ต้อง ขอกจาย เพื่อนๆทุกตัว ที่มันขยันทั้งโทร ทั้งส่งsms มาทักทายกันทุกวัน
จากเชียงใหม่มั่ง จากเมืองกรุงมั่ง จากใต้มั่ง
...ส่วนถ้าจะคิดถึง และเป็นห่วงเข้าไส้...ตอนนี้
เป็นห่วงและคิดถึงย่า กับ พ่อ มาก
รู้สึกแบบนี้ทุกวัน ไม่ว่า ตัวเราจะอยู่ไหน
จะอยู่บ้าน หรืออยู่ไกลบ้าน ย่า กับ พ่อ มาที่หนึ่งเสมอ
"คนนี้ รัก จริง จริง"
เราเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่ง สื่อสารความในใจซึ้งๆ ก็ไม่เป็น ไม่ใช่วิสัย
แต่คิดว่า บุพการีเข้าใจ...ก็เลี้ยงมากับมือนี่นะ
ส่วนเพื่อนบังเกิดเกล้า...กูไม่มีคำหวานๆ ให้พวกมึงหรอกนะ
จะมาคาดหวังให้กูใส่ใจมากมาย อย่างที่กูไม่เคยทำก็คงจะไม่ไหว...พี่ไม่ถนัด
เวลาโทรมาก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ...มีแต่เสียงเงียบ นานๆทีก็ เออ ออ ด้วย
ก็เป็นซะอย่างงี้ มาแต่ไหนแต่ไร...แต่พวกมึงก็ยัง ทน คบกูอยู่ได้
จะไม่ให้กูหลงตัวเองได้ไง๊...?...
จาก พ่อบ้านญี่ปุ่น
